Vocht in de kelder (2)

Gisterenochtend is Theo vanuit Leykaul bij ons op bezoek geweest, om een beetje bijkomend advies te geven omtrent de vochtige plek in de muur van de souterrain keuken. Ik heb de wand zoveel mogelijk vrijgelegd en gedroogd met behulp van de airco en het blijkt dat het grootste gedeelte van de achterwand die kompleet in de grond zit, goed droog is.

Enkele plaatsen die in de loop der jaren onder de isolatie verkleurd waren, heb ik een beetje uitgekapt en speciaal gekentekend om later vast te stellen of op die plaatsen misschien toch nog water doordringt.

Alleen in de zijwand die halfweg boven de grond uitsteekt, is een beetje vochtigheid dat ca ± 20 cm onder het grondniveau naar binnen dringt. Zou dus eigenlijk gemakkelijk ook van buiten hersteld kunnen worden. Toch wil ik beter nog wachten tot na de winter, om te zien of er ook op andere plaatsen van de hoge wand (smelt)water naar binnen probeert te dringen voordat ik de muur definitief van binnen uit verzegel.

Met Theo dan ook nog een uurtje leuk gekletst, met een kop koffie en de appelcake die Brigitte gisteren had gebakken… lekker!

Ikzelf ben gisteren namiddag dan maar eens gaan uitproberen hoe archeologen zich voelen, en heb met pikhouweel, steekschop en schepschop een stuk van de keldermuur aan de zijkant van ons huis blootgelegd. Dat stuk muur steekt een goede meter diep in de grond, en aan de binnenkant is dus die beroemde kleine vochtige plek in onze souterrain keuken waar ik de afgelopen dagen al regelmatig over verteld (gezeverd?) heb.

De aarde langs de muur weghalen ging vrij gemakkelijk, totdat bleek dat de bielzen die naast het terras de aarde tegen moeten houden, in beton gegoten zijn.

In feite zijn het twee lagen beton boven elkaar, met daartussen een laag aarde. De tuinarchitektuur firma die indertijd dit gedeelte van onze tuin heeft aangelegd, had een van de bielzen naast het huis pas achteraf geplaatst (na een reklamatie van ons), en heeft toen duidelijk niet proper gewerkt, waardoor er tussen het “eerste” en “tweede” fundament van de bielzen ook nog aarde lag.

Nou ja, voor mij was het daardoor des te gemakkelijk (nou ja, toch nog een goed half uur geduurd…) om de bovenste brok beton los te wrikken met enkele zware hamers en breekijzers.

Af en toe moest ik kop voorover afdalen in deze catacombe om de rest van de aarde met mijn blote handen weg te halen, want met de schop lukte het niet meer, (omdat het gat te diep is, kun je de schop niet vlak genoeg houden bij het naar boven brengen en valt de aarde er weer van af…)

Ik heb daarna dan stukje bij beetje verder gegraven tot aan het fundament van de kelder, en heb uiteindelijk een stuk van de drainage bloot kunnen leggen. Een emmer water erop gekieperd om te zien of het water nog goed wegloopt door de drainage buis, en dat bleek dus in orde.

Afgepeigerd (niet meer gewend om met een schop te graven) ben ik dan bij het vallen van de duisternis opgehouden met graven.

Ik zal morgen het zichtbare gedeelte van de buitenmuur provisorisch afdekken zodat er geen regen of sneeuw of smeltwater langs dat gedeelte door de muur kan dringen.
Ondertussen laat ik weer de vochtige plek aan de binnenkant “uitdrogen” met de airco.

Zodoende kan ik de komende maanden dan zien of er toch nog van ergens vochtigheid door de muur naar binnen dringt. Dat zou dan namelijk een bewijs zijn dat het water zich vanaf het terras daarheen zoekt, en niet van de (nu vrijgelegde) zijkant van het huis.

Indien dat het geval zou zijn, wordt het alleszins een grote klus, want dan moet ik 2.5 meter diep graven om de muur tot aan het fundament vrij te leggen…

Ik heb de keldermuur nu over een lengte van ca 1.20 meter blootgelegd, want ik kon er niet erg goed in bewegen. In de breedte kan ik sowieso niet vrij werken omdat er nog een betonnen richel paralell aan de hele muur ligt vanwege de kiezelstenen voor het venster (die dus gescheiden worden van de normale aarde), en ik dus in een 40 cm brede gleuf moet staan. Je kunt er je gat niet keren… letterlijk en figuurlijk, dan komt mijn buikje namelijk in de weg…

Nu het vrijgelegde gedeelte groter was kon ik me beter concentreren aan het punt onder de ingebetonneerde bielzen. Zoals ik gisteren vertelde waren er immers twee fundamenten. Dat eerste had ik gisteren weggehaald over een breedte van 40 cm.

Het onderste (zie pijlen op foto) zat kompleet tegen de keldermuur aan, en omdat het een beetje achterwaarts helde, blijft daarop water staan dat dan natuurlijk probeert een weg te zoeken via de keldermuur…. Ik hoop dat dit de juiste conclusie is, want dan heb ik het probleem opgelost met die vochtige plek in de souterrain keuken!

Ik heb dus ’s ochtends staan hakken en kappen om een sleuf weg te breken uit het betonblok, zodoende kon ik daar dan een nieuwe bescherming tegen de keldermuur aanbrengen.

Daarna verder de drainage onderin het gat vrijgelegd. Die zat behoorlijk onder een kleverige smurrie: dat is in de loop der laatste 28 jaren doorgesijpelde (en dus fijne) aarde die heel erg plakkerig is. Dekte de drainage dus “te goed” af. Ook dit kan mede een oorzaak zijn dat het water niet meer zo goed wegliep.

Ik ga dus de drainage beter beschermen, door er kiezelstenen boven op te leggen, en geen normale aarde meer die voor het plakkerige effekt zou zorgen. Op die manier kan het water dat langs de keldermuur omlaag wil, ongehinderd tussen de kiezelstenen doorsijpelen.

Maar dat wordt waarschijnlijk een werkje voor na de winter…

Ik heb alvast van onder het gelijkvloers van de huisgevel een baan noppenplastiek bevestigd tegen de keldermuur, om de muur zelf tegen de winter neerslag te beveiligen. Die noppenplastiek loopt dus door tot beneden aan het fundament en houdt net voor de drainage op.

Ik weet nog niet zeker of ik de resterende 3 meter buitenmuur van deze kamer (dus tot aan de kelder buitendeur) ook ga opengraven, voorlopig ben ik zo kapot van dit graafwerk dat ik er liever vanaf zie, maar ja, het zou natuurlijk wel beter zijn om de rest ook vrij te leggen en opnieuw te beschermen om eventuele problemen te vermijden.

We zullen zien.

In ieder geval heb ik alvast een plaat hout op maat gezaagd, deze schuin aflopend (weg van de muur) over het gat gelegd, en daarover ook nog eens noppenplastiek bevestigd, om het hout een beetje te beschermen tegen de te verwachten sneeuw van deze winter.

Zou het weer en mijn “motivatie” niet meer voor de winter ertoe komen een beslissing te nemen om de rest van de keldermuur vrij te leggen, dan ligt in ieder geval het gat er alvast “wintervast” bij. En kan ik ongestoord het vocht effekt aan de binnenkant van mijn muur in de keuken bestuderen…

Geplaatst in Binnenshuis, Huis, Vocht.